Oziębłość seksualna kobiet

Jeśli kobieta odczuwa w gruncie rzeczy niechęć do mężczyzny, a zbliżenie z nim budzi odrazę to jej oziębłości nie da się wyleczyć. Są to konsekwencje pochopnego wychodzenia za mąż za kandydata, którego się nie kocha, ale który wydaje się „taki poczciwy”. Za tę decyzję płaci się potem przez całe życie. Ponadto ostatnimi czasy coraz większa świadomość seksualna wyjawia, że niektóre przypadki oziębłości względem partnera są wywołane odmiennymi preferencjami seksualnymi kobiety. Warto zatem w razie odczuwania niechęci nie tylko do partnera, ale również do innych mężczyzn, która nie jest w żaden sposób uzasadniona (np. przykrymi doświadczeniami z przeszłości), przyjrzeć się dyskretnie kobietom. Nie należy zamykać sobie drzwi przed drogą do szczęścia, jakie by ono nie było.

Niektóre pacjentki wymagają nie tyle leczenia, co cudu. Zgłaszają się na przykład kobiety twierdzące, że nie miały potrzeby współżycia seksualnego, za mąż wyszły kierując się rozsądkiem, partnera nie kochały i nie był on nawet w ich typie, nie podobał im się jako mężczyzna. Wybrały go dlatego, że był to „dobry materiał na męża i ojca”. Życie seksualne w takiej sytuacji nie tylko nie daje pozytywnych przeżyć, ale po pewnym czasie zaczyna być niemiłe i traktowane jako konieczny, przykry obowiązek. Do leczenia zgłaszają się dlatego, że grozi im rozpad małżeństwa, bo mąż w wyniku nieudanego współżycia znalazł sobie inną kobietę. Pacjentki te często wierzą, że lekarz dysponuje jakimiś magicznymi tabletkami, które rozbudzą w nich pożądanie, potrzeby seksualne, chęć do współżycia z partnerem, pozwolą przeżywać orgazm, naprawią tę najbardziej intymną sferę życia.

Obecny poziom medycyny umożliwia skuteczne leczenie większości przypadków różnych zaburzeń seksualnych, są tego liczne dowody. Wymaga ona najpierw dokładnego wywiadu, rozpoznania rodzaju i przyczyn zaburzenia, a następnie wyboru właściwej metody. Zażywanie lekarstw jest tylko jedna tych metod: prócz tego udziela się porad instruktażowych, zaleca specjalne ćwiczenia danej osobie lub obojgu partnerom, stosuje różne formy psychoterapii, np. hipnozę. Co do oziębłości, jej leczenie jest możliwe i skuteczne, ale muszą być spełnione pewne warunku: przewaga pozytywnych uczuć wobec partnera, motywacja i chęć do utrzymania z nim związku, akceptacja mężczyzny w roli kochanka. Kobieta nie może odczuwać wstrętu czy też niechęci do seksu oraz ciała własnego partnera.

Część kobiet zażywających doustne tabletki hormonalne odczuwa zanik potrzeb seksualnych i orgazmu. Zdarza się, że założona wkładka domaciczna w trakcie podniecenia i orgazmu wywołuje ból w miednicy, który po pewnym czasie może doprowadzić do oziębłości. Podobnie niewielka liczba kobiet reaguje negatywnie na inne metody sterowania płodnością. W takich przypadkach konieczna jest konsultacja i specjalisty seksuologa i zmiana stosowanych środków. Podsumowując – upowszechnienie antykoncepcji bardzo pomogło kobietom w ich życiu seksualnym, choć zdarzają się wyjątki od tej reguły. Każda kobieta do tego problemu powinna podejść indywidualnie, nie kierując się opiniami koleżanek czy sąsiadek. Ważne jest, by obserwowała dokładnie jak reaguje jej organizm na metodę antykoncepcji, którą stosuje.

Do oziębłości może doprowadzić raczej lęk przed nieplanowaną ciążą i zabiegiem jej przerwania. Przeważnie sam fakt zastosowania metody sterowania płodnością sprzyja powstaniu poczucia bezpieczeństwa i w następstwie tegoż poprawia życie seksualne. Zdarza się jednak, iż stosowana metoda nie daje pewności co do jej skuteczności. Podobnie wpływają opinie innych kobiet hojnie informujących otoczenie, iż w ich przypadku zawiodły wszystkie metody i dlatego nie należy mieć zaufania do żadnej. A więc antykoncepcja nie zawsze eliminuje całkowicie lęk przed niepowodzeniem. Jeśli jednak wybraną metodę darzy się zaufaniem, sprzyja ona udanemu życiu seksualnemu. Należy pamiętać, że każda z tych metod może czasem zakłócić współżycie prowadząc do oziębłości. Oto przykład: niektóre kobiety stosujące metody biologiczne serowania płodnością (kalendarzyk małżeński, metodę termiczną) odczuwają największe potrzeby seksualne akurat w czasie jajeczkowania.

Choć wiele się o tym mówi i pisze, to stereotypowe myślenie o oziębłości nadal jednak funkcjonuje wzbudzając w wielu kobietach niepokój, poczucie niższości, pozorne wrażenie zaburzenia. Z innym przykładem oziębłości rzekomej mamy do czynienia wówczas, kiedy kobieta nie osiąga orgazmu w wyniku błędów w ars amandi, w technice pobudzania. Mężczyzna jest przekonany, że „wszystko odbywa się prawidłowo” i dopiero później dowiaduje się, że jego partnerka nie przeżywała z nim orgazmu, bo np. czas trwania stosunku był zbyt krótki lub styl pobudzania nieodpowiedni. Spotyka się często sytuacje, kiedy dopiero kontakt z innym mężczyzną uświadomił kobiecie, że nie jest oziębła, potrafi osiągać podniecenie i orgazm, odczuwać satysfakcję z udanego zbliżenia. Takie odkrycie potrafi niekiedy przesądzić o losach związku.

Już sama nazwa wskazuje, że mamy tu do czynienia z pozorną oziębłością, z jakimś błędem z ocenie. Popełniany jest on jednak często – blisko połowa zgłaszających się o poradę kobiet nieprawidłowo rozpoznaje u siebie tę przypadłość. Oziębłość rzekoma występuje przeważnie w dwóch przypadkach: pierwszy dotyczy kobiet, które osiągają orgazm w wyniku pobudzenia łechtaczki, lub mogłyby osiągać taki orgazm, gdyby partnerzy próbowali do niego doprowadzić. Kobiety te nie przeżywają go w trakcie stosunku. Tymczasem orgazm przy stosunku jest dość powszechnie jeszcze uważany za jedynie „normalny” i „prawidłowy”, w przeciwieństwie do osiąganego przez pobudzenie łechtaczki, który traktowany jest jako „niewłaściwy” czy „niedojrzały”. Istnieje zatem paradoksalna sytuacja: kobieta jest zdolna do pełni przeżyć seksualnych, a mimo to ocenia siebie (lub tak ocenia ją partner), że jest oziębła.

Oziębłość seksualną mogą bowiem wywołać różne czynniki: biologiczne, wychowawcze, psychiczne, partnerskie, obyczajowe, wyznaniowe, sytuacyjne. Wymienię zatem przyczyny najczęściej spotykane. Należą do nich zaburzenia biologiczne np. hormonalne, zmiany poporodowe w narządach płciowych i w całym organizmie, choroby przewlekłe, stany zapalne w obrębie miednicy, zbyt niskie ciśnienie tętnicze krwi. Zaburzenia te wywołuje także nadużywanie alkoholu. Przyczyny wychowawcze wiążą się np. z rygorystyczną atmosferą domu rodzinnego, z brakiem pozytywnych więzi uczuciowych z ojcem, z obserwacją konfliktów czy rozpadu więzi małżeńskiej rodziców itd. Przyczyny psychiczne to nadmierna nerwowość, brak zaufania wobec mężczyzn, potrzeba dominacji, niezdolność do „wyłączenia się” w trakcie współżycia. Przyczyny partnerskie obejmują np. niewiedzę o współżyciu, konflikty między partnerami, niezdolność kobiety do pełnego oddania się mężczyźnie, brak odpowiedniego nastroju przed stosunkiem, rozczarowanie poziomem kultury seksualnej partnera itp.

Oziębłość seksualna jest jednym z częściej występujących zaburzeń płciowych, obejmuje około pięciu do dziesięciu procent kobiet – anorgazmia dotyczy aż dwudziestu do trzydziestu procent kobiet. Należy jednak stwierdzić, że zjawisko to wyraźnie maleje w porównaniu z pokoleniem naszych babek i prababek. Wynika to ze wzrostu uświadomienia seksualnego, emancypacji kobiet i ich aktywności, kultury współżycia, zmian postaw społecznych wobec ciała i seksu. Z pokolenia na pokolenie, a nawet z każdym rokiem, zmniejsza się liczba oziębłych kobiet. Potwierdzają to zjawisko raporty seksuologiczne z wielu krajów, dotyczy to także Polski. Konieczność orgazmu jest niczym innym jak mitem – stąd wiele kobiet nie przeżywających go negatywnie ocenia współżycie z partnerem.

Nie, jest tylko jednym z czynników sprzyjających jej osiągnięciu. Zdarza się, że kobieta wprawdzie odczuwa orgazm we współżyciu z partnerem, ale nie doznaje satysfakcji seksualnej m.in. dlatego, że jej oczekiwania nie są realizowane przez mężczyznę, jego zachowania ją rozczarowują. I odwrotnie – czasem kobieta nie osiąga orgazmu a mimo to ma poczucie satysfakcji seksualnej. Zbliżenia dają jej przyjemność, poczucie jedności z partnerem, wywołują pożądanie, sprawiają, że czuje się szczęśliwa. To w czasach norm społecznych zrodził się mit konieczności orgazmu – stąd wiele kobiet nie przeżywających go negatywnie ocenia współżycie z partnerem. Należy zatem odróżnić poczucie satysfakcji seksualnej od orgazm, te dwie sprawy mogą, ale nie muszą występować w tym samym czasie.